Aris Roskam
In deze rubriek plaatst exto elke maand een interview met een van haar kunstenaars in de rubriek 'Uitgelicht'. Deze keer is het de beurt aan Aris Roskam.
Hoe ben je in aanraking gekomen met jouw manier van werken?
Ik ben gevormd in jaren zestig. westerik-achtig, popart, popmuziek, Monty Python, absurdisme, panamarenko ga maar door.
Kunst werd toen minder verheven, toegankelijker. Strips, reclame, platenhoezen, werden ook als kunstvorm geaccepteerd.
Ik probeer in de dingen die ik maak vernieuwend te zijn
Wat is het verhaal bij je inzending?
Ik ben nu even in het zaag-en timmertijdperk. Ipv schilderijen of beelden iets enigszins utilitairs. Een stoel. Dat heeft zijn reden. Heer Pevsner, met veel verstand over architectuur, zei eens dat een gebouw de ultieme kunstvorm is. Je kan het bekijken, in ronddwalen, het omgeeft je. Vind ik eigenlijk ook wel. Wat simpeler. Geen gebouw maar een stoel. Veel architecten ontwerpen ook de binnenkant van het gebouw en desnoods de meubels. Vandaar de stoel (kamer en gebouw volgen nog). Het is een stoel in de Bauhaus-traditie. Gebruik maken van industrieel geproduceerde materialen. In dit geval rondhout en multiplex, eigenlijk lijnen en vlakken. Er ontstaat iets meetkundigs. Ik heb er nu twee gemaakt en ben bezig met een tafel. Onderstaande filmpjes geven ook toelichting.
Wie of wat inspireert jou in je werk?
Het gebruik van veel gezond verstand. Ooit bestond het ministerie van kunsten en wetenschappen Het kenmerk van het beoefenen van wetenschappen is grenzen verleggen, onderzoeken, nieuwe dingen ontdekken. Dat geldt voor mij ook voor kunst. Ik probeer in de dingen die ik maak vernieuwend te zijn. Originaliteit.
Dit is de eerste prent van een avontuur van een willekeurige sanseveria bestaande uit drie prenten de val van de sanseveria de tocht van sanseveria en de aankomst van sanseveria.
Welk werk heeft een speciale betekenis voor jou en waarom?
Ooit was ik geboeid door oude fabrieksschoorstenen. Vroeger een rokende schoorsteen, het symbool van economisch welvaren, nu vooral een rioolpijp de ruimte in. Niettemin fascinerend genoeg voor een schilderij. Het bleek moeilijk een foto te maken van een schoorsteen zodanig dat die geschikt was voor een schilderij. Ik heb toen een programma geschreven in qbasic, waarmee ik een schoorsteen op het groene scherm van mijn computer kon laten tekenen vanuit elk gezichtspunt en van elk vorm. Ook bleek het mogelijk het perspectief te veranderen als je de kijkrichting verandert. Dat levert vreemde schoorstenen op, die op een cilindrisch doek geschilderd zouden moeten worden. Dat heb ik twee keer gedaan. Het effect is hetzelfde als bij Panorama Mesdag ook op een cilindrisch doek. Ik was weer terug op Seinpostduin! Ooit heb ik vanaf die plek het hotel Seinpost geschilderd. Panorama Mesdag is in horizontale richting gekromd. Mijn panorama is in verticale richting gekromd.
Kenmerk van de werkelijkheid is dat die gevuld is met voorwerpen met een voortdurende interactie
Hoe zou je je techniek omschrijven?
Kleine stukjes werkelijkheid weergeven. Kenmerk van de werkelijkheid is dat die gevuld is met voorwerpen met een voortdurende interactie. Dat betekent dat ik mijn best doe het driedimensionaal te maken met mogelijke interactie in de vorm van beweging.
Vliegsimulator uit de vijftiger jaren. Bestuurder in simulator simuleert Mig-15-piloot te zijn en jaagt op de virtuele F-86 met de vermaledijde piloot//held Buck Danny.
Henk en Arie hadden verschillende selectieproeven bedacht met als doel het gemiddelde intelligentiequotiënt van hun pissebeddenpoulatie te verhogen.
Wat betekent kunst voor jou?
Nadenken over en proberen van het verwerkelijken van een nog niet bestaande werkelijkheid, eigenlijk doe ik maar wat en het blijkt best moeilijk om dat aan andere mensen duidelijk te maken, voorzover iemand dat interesseert.
De retrokabouter wordt gekenmerkt door een puntmutsje. De vorige tuinkaboiuter heette tuinexecutive had een keurig pak aan en droeg vanzelfsprekend geen puntmuts. Er is een hang naar vroeger, vandaar terugkeer van de puntmuts en de toevoeging retro.
Iets meer dan levensgrote waterpolohoofden met rompje gemaakt van gewapend polyester gevuld met purschuim drijvend op/in de Keukenhof.