ik leef op korte eindjes
vrij en bevrijd
alsof het niet van mij
is
kus ik
de stilte in mij
blaas ik bubbeltjes
met mijn ogen
schiet ik rozen
als vanzelf
als een elf
je
klop ik als de dove
weer eens
op die deur
blind als een wasbeer
voor zijn geur
pluk ik
verwelkte bloemen
met mijn lach
stralend
steek ik mijn tong
uit naar het graf
verdomme
ik wil het niet meer
het doet mij zeer
die lach
geeft me genoegen
maar niet genoeg
omdat het niet
de mijne
is
